بقیه ی عکس ها در ادامه ی مطلب

پس از تقریبا ۱ روز سفینه ی ماه نشین از ماه برخاست وبه سفینه ی فرماندهی که هر سه را به زمین برگرداند پیوست. پس از آن ۵ سفر دیگر به ماه انجام شد که طی آن فضانورداندر ماه کاوش کردند و تکه هایی از صخره های ماه را توسط ماشین مخصوصی که ماه پیما نام داشت جمع آوری کرده با خود به زمین آوردند.

بازگشت به زمین

خطرناک ترین مرحله ی پرواز به فضا هنگام پرتاب و هنگام بازگشت به زمین است. سفینه ی فضایی درحالی که سرعت بسیار زیادی دارد در هگام بازگشت به جو زمین با قشری (لایه ای ) از هوا که زمین را احاطه کرده مواجه می شود و هنگام تماس با جو زمین آنقدر داغ می شود که قسمت بیرونی سفینه مانند گلوله سرخ می گردد . این حالت می تواند سفینه را ذوب و فضانوردان را چنانچه محافظت نشوند از بین ببرد.

سفینه های اولیه لایه ی بیرونی ضخیمی داشتند که می سوخت و از بین می رفت اما شاتل فضایی لایه ی سفالینی دارد که در مقابل حرارت مقاوم نیز مجددا قابل استفاده است.

آهن پاره های فضایی

هم اکنون در حدود ۳.۵ میلیون قطعه ی کوچک و بزرگ در فضا به دور زمین می گردند. ماهواره های از کار افتاده و موشک ها ابزاآلاتی که از فضانوردان گم شده و حتی ذراتی از رنگ که هم چنان به دور زمین می گردند.آن ها با چنان سرعت بالایی درگردشندکه حتی یک ذره ی فلزی به قطر ۰.۵ میلی متر می تواند لباس مخصوص فضانورد را سوراخ کرده او را بکشد. یک قطعه با قطر فقط چند سانتی متر می تواند یک ایستگاه فضایی را تخریب کند.

آهن پاره های فضایی مشکل بزرگی برای مسافران فضایی آینده ایجاد می کنند.

بعضی از ایستگاه های فضایی در ادامه ی مطلب

خورشید یک ستاره ی منفرد است اما در بین ستارگان این امر کاملا غیر طبیعی است زیرا اکثر آن ها به صورت دوتایی هستند نیروی جاذبه آن ها  را نزدیک هم نگه می دارد و آن ها به دور یکدیگر می گردند مانند سیاراتی که به دور خورشید می گردند . درخشان ترین ستاره در آسمان یعنی سیریوس یک ستاره ی دوقلو است .نزدیک ترین ستاره ها به منظومه ی شمسی یعنی پروکسیما سنتوری و دو قرین آن ستارگان سه گانه ای را می سازند که الفاسنتوری نامیده می شود

در کهکشان لیری چهار ستاره وجود دارد که به دوجفت مشهورند.

هلیکس نبولا ستاره ای است که در وسط حلقه ی صورتی رنگ قرار دارد و پوسته ای از گازهای سوزان را به فضا پرتاب می کند.

ستاره های دنباله دار              Coments      

یک ستاره ی دنباله دار درخشان در آسمان شب شبیه به یک قطعه ی مه آلود  با دنباله ای دراز و باریک است. ستاره ی دنباله داری که خیلی روشن باشد و با چشم دیده شود کم است. اما ستاره شناسان با استفاده از تلسکوب هر ساله ۲۰ تا۳۰ ستاره ی دنباله دار را پیدا می کنند. ستاره های دنباله دار از یخ . گاز و غبار تشکیل می شوند ودر فضای بین سیارات روی مداراتی به دور خورشید می گردند. روشنایی آن ها به خاطر انعکاس نور خورشید است.دنباله ی آنها تنها زمانی که به خورشید نزدیک می شوند ایجاد می شود و علت آن نور و جریان هایی از ذرات اتمی خورشید است.

 وقتی یک ستاره ی دنباله دار به زمین نزدیک می شود به مدت چند هفته درخشان تر می شود رویت ها ی شبانه نشان میدهد که ستاره های دنباله دار به آهستگی  به طرف دیگر ستاره ها می رود سپس به تدریج کمرنگ شده  وبالاخره محو می شود.  

اکثر ستاره های دنباله دار فقط یکبار دیده می شوند.آن ها  به وسیله ی  نیروی جاذبه ی خورشید به طرف آن کشیده می شوند اما سرانجام در فضای دور دست ناپدید می شوند .برخی دیگر نیز در حوزه ی قوه ی جاذبه ی خورشید و سایر سیارات گرفتار شده و در مداری بیضی شکل به دور خورشید می گردند.که مشهورترین آن ها ستاره ی دنباله دار هالی می باشد این ستاره هر ۷۶ سال یکباراز زمین قابل رویت است و آخرین بار در سال ۱۹۸۶ دیده شد.

نام هالی از ادموند هالی گرفته شد که در سال ۱۶۸۲ آن را دید و او اولین کسی بود به تکرار رجعت این ستاره پی برد. او از تاریخچه ی رویت این ستاره که ضبط شده و به سال ۱۳۰۱میلادی می رسد اتفاده کرد. اولین تاریخ مشخص رویت این ستاره مربوط به سال ۲۴۰ قبل از میلاد و در چین بوده است.         

غول ها و کوتوله ها

  گرچه ستاره ها آن قدر دور هستند که حتی با بزرگترین تلسکوپ ها به صورت نقاط نورانی دیده می شوند اما اخترشناسان دریافته اند که ستاره ها دارای حجم های بسیار زیادی هستند.

تپ اخترها ستاره های عجیبی هستند که علامت های رادیویی کوتاه و سریعی پخش می کنند. آن ها در سال ۱۹۶۷ در کمبریج انگلستان توسط ستاره شناسانی که روی امواج رادیویی کار می کردند کشف شدند. زمان بین علامت های رادیویی در تپ اختر های مختلف متفاوت است.معمولا از چند ثانیه تا قسمت های کوچکی از یک ثانیه تغییر می کند.یک تپ اختر شبیه یک فانوس دریایی عمل می کند. در واقع  تپ اختر ستاره یچرخنده ای است که دو شعاع در دو جهت معکوس به فضا می فرستد. پرتو شناسان می توانند این شعاع را هنگامی که به سرعت از مقابل تلسکوپ هایشان عبور می کند دریافت کنند.

تپ اختر ها باقیمانده ی ابر نواختر ها هستند .یعنی همان ستاره های معمولی که به پایان عمرشان رسیده و منفجر شده اند.معروف ترین تپ اختر در وسط  سحابی خرچنگ قرار دارد و انرژی ان باعث روشنایی گازها در برج فلکی ثور می شود. ستاره شناسان چینی در سال ۱۰۵۴ م شاهد انفجار ستاره ای در این نقطه از آسمان بودند.  تپ اختر خرچنگ در هر ثانیه ۳۰علامت رادیویی می فرستد  به علاوه ی نور و اشعه ی ایکس که با همان سرعت از آن ساطع می شود.

اختر شناسان برای پدیده ای در آسمان که ستاره نیست ولی شبیه به توده ای نورانی و در عین حال مه آلود است کلمه ی سحابی را به کار می برند . کهکشان ما پر از ابر های نورانی است که از گاز و غبار بین ستارگان تشکیل شده است. بعضی از آن ها خودشان نورانی هستند وبعضی دیگر نور ستارگان نزدیک به خود را منعکس می کنند. بعضی ابر ها هم تاریک و سیاه هستند وما از آنجایی که آن ها نور ستارگان پشت خود را محو می کنند به وجود آن ها و نیز محل آن ها پی می بریم.

اخترنماها            Quasar

 اخترنماها اولین بار به خاطر امواج رادیویی بسیار قوی ای که از برخی نقاط آسمان در یافت می شد کشف شدند و به وسیله ی تلسکوپ های معمولی به صورت نقاط ضعیف نورانی رویت گردیدند. اول به آن ها منابع رادیویی نیمه ستاره می گفتند که به معنای چیزی است که امواج رادیویی می فرستد و شبیه ستاره به نظر می رسد اما ستاره نیست.بزودی ان ها اختر نما ها نام گرفتند.

 اخترنماها دورترین اشیایی هستند که ما می توانیم در فضا ببینیم. دورترین آن ها هزاران میلیون سال نوری با ما فاصله دارند. نور آن ها از زمانی به سوی ما فرستاده شده است که حتی قبل از شکل گرفتن خورشید و کره ی زمین در بین راه بوده است. بنابراین اخترنماهایی که ما اکنون می بینیم اخترنماهای دورانی هستند که جهان بسیار جوان تر بوده است.

دانشمندان فکر می کنندکه اخترنماها مرکز کهکشان ها بوده اند جایی که امروزه سیاه چال های عظیم فضایی وجود دارند. وقتی ستاره ها به داخل این سیاه چال ها می افتند انرژی بسیار زیادی از آن ها خارج می شود.